خویشتنداری

کم تجربه تر که بودم فکر می‌کردم راز موفقیت در فلان زمینه، تمرکز روی اون موضوعه. فکر می‌کردم صبح زود از خواب بیدار شدنه که آدم رو موفق میکنه. فکر می‌کردم روزخوانی درس‌ها بعد از کلاس و پیش‌خوانی درس‌ها قبل از کلاسه که آدم رو متمایز میکنه. فکر می‌کردم سر‌وقت رسیدن به هرجا و خوب بهره بردن از مطالب اونجائه که من رو رشد میده. جزوهٔ دقیق نوشتنه که من رو از بقیه جدا میکنه.

اما الان فکر میکنم تنها چیزی که میشه با اطمینان بهش تکیه کرد و منتظر آثار خوبش بود، مهارت خویشتن‌داریه. یا همون که بهش میگن کنترل نفس. توی جهان غیرقابل پیش بینی و پر از نقص، از پیش برنامه ریزی کردن و تمایل به کمال‌گرایی، هیچ وقت برنده نمیشه. هیچ آدمی که صبح‌ها ساعت 4 بیدار میشه، مهمون شب قبل رو زودتر از خونه بیرون نمیندازه که از ساعت خوابش عقب نمونه! اونم صبح وقتی آلارم توی ساعت همیشگی زنگ میزنه، خواب آلوده. ولی هنر اینجاست که تمامیت خودش رو حفظ کنه و بیدارشه و به کارهاش برسه. شاید به نظر برسه چون کم خوابیده، حق داره بخوابه، ولی فرق یه آدم موفق و یه آدم حداقلی، اینجا مشخص میشه.

اونی که به پیش‌خوانی نرسیده، یا از اون سخت تر، چندین جلسه از کلاسش عقب مونده، اگر قید استفاده حداکثری از جلسه بعدی کلاس رو بزنه، یعنی از انسان موفق بودن دور شده. مهارت خویشتنداری در کنترل ذهن و ذهنیت، اینجا فرق آدم ها رو نشون میده.

خویشتنداری همه چیزه.

یا بهتره بگم فعلا که خویشتنداری همه چیزه

برچسب‌ها: خویشتنداری

لیموشیرین ، یکشنبه بیست و هشتم آبان ۱۴۰۲ ، 6:17